Ik ben afgelopen dagen toch wat uit het ritme geraakt. Ik bleef wat langer in mijn bedje liggen en had zodoende geen tijd over om voor het ontbijt nog wat te bloggen :-)
Taak 6 - Bijna heel snel
Deze taak begon met zeer stabiele condities met grote gaggles boven de startberg. Ik besloot daarom net voor de laatste startgate pas de lucht in te gaan. Dat pakte heel goed uit. Ik draaide zonder moeite omhoog, kon direct naar achter de startberg vliegen richting de startgate. Ik vond een belletje waarin Jonny Durand aan het draaien was, dus daar sloot ik bij aan. Even later kwamen er nog vele toppers onder ons ingeschoven. Met deze gaggle hadden we een super goede start; lekker hoog en precies getimed. De eerste bel na de start waar een paar van ons in begonnen te draaien vond ik helemaal niks. Ondanks dat we laag zaten besloot ik door te vliegen en 30 graden van koers af te wijken richting het westen. Ik besloot dit in een split-second, maar baalde er flink van; Ik was laag van de gaggle weggevlogen. Ik moest nu wel doorzetten en hopen dat ik de thermiek zou vinden daar waar ik het hoopte. Gelukkig zat het er. Toen ik een halve slag gedraaid was, zag ik dat de hele gaggle met toppiloten zeer kort achter me zat. Ze waren me achterna gevlogen en het was dus toch niet zo'n slechte keuze geweest :-) De rest van de vlucht vloog ik iets minder voorop, maar wel lekker bovenop. Op deze manier heb ik veel kunnen leren van de Jonny en Ploner en ik kwam goed met ze mee. We waren onderweg voor de snelste tijd. Ik maakte echter tegen het einde toch nog een fout. Het kostte me een kwartier om weer terug omhoog te komen en was de snelle jongens daarmee kwijt. Ik haalde goal en was toch zeker bijna heel snel :-)
Taak 7 - El Turbo
De zevende taak was een moeilijke. Toen na de startgate bij de eerste glij al vele piloten moesten landen was het voor mij gelijk duidelijk dat het vandaag om de afstand zou gaan. Ik deed het dus rustig aan. Het was een lastige dag met veel wind die door de kleine dalen raasde. Ik wilde daar niet landen en zeker zover komen dat ik na het keerpunt weer in de grote vallei terug zou komen. Tegen de wind in naar het keerpunt kwam ik meermalen in heftige sink en rotor terecht, maar telkens weer kon ik met de wind mee in thermiek komen. Zo vocht ik mij tegen de wind in. terug was met de wind in de rug iets makkelijker, zeker met het feit dat ik boven de super gave El Turbo berg lekker hoog kon komen. Toch was er tussen de bellen door nog steeds veel sink. Het voelde als een hele opluchting toen ik weer in de grote vallei terug was. Allemaal grote mooie vlakke velden zonder turbulentie genererende obstakels. Bovendien zat er overal lift dus, ondanks dat ik niet heel hoog meer ging, dobberde ik lekker door. Misschien zat er wel iets teveel lift? In combinatie met het feit dat er ten oosten van de taak inmiddels een enorme CB hing was ik alert. Toen de CB naar mijn mening iets te snel tegen de wind in begon te groeien, besloot ik te gaan landen in 1 van die mooie velden. Ik was uiteindelijk 30e van de dag. Geen goal, maar misschien wel mijn beste prestatie van deze wedstrijd.
Dag 9 - Afgelast
Wegens een te grote kans op overontwikkeling hebben we geen taak vandaag. Dit komt ons goed uit om het slechte nieuws over Alphons te kunnen verwerken.
Taak 8 - Verkeerde state-of-mind
Ik vloog als een krant. In het begin van de dag leek het er nog op dat de dag misschien zou worden afgelast wegens de weerscondities. Uiteindelijk werd er toch gestart. Mede vanwege dat we tijdens de rustdag veel hebben gediscussieerd over dat we toch maar heel voorzichtig moeten zijn met het beoefenen van onze sport, zagen we de condities waarschijnlijk veel te zwart. Ik ging de lucht in met de verwachting dat de dag misschien alsnog afgelast zou worden. Daarmee keek ik compleet langs de goede thermiek en de mogelijkheden om de taak heel snel te vliegen. In plaats daarvan prutste ik wat heen en weer langs de berg. De eerste paar keerpunten lagen vlakbij de berg en had ik daarmee dus toch al wel te pakken. Met moeite kwam ik uiteindelijk hoog genoeg om de ridge over te steken en het dal van Tremp in te vliegen. Daar voelde de lucht een stuk zachter. Dat deed me goed en zo pakte ik dus ook nog wel 2 keerpuntjes in het dal van Tremp, maar veel plezier had ik nog steeds niet. Ik besloot te landen op het goalveld (zonder de taak te ronden) en zelfs dat mislukte. De harde tegenwind maakte dat ik landde in een veld voor het goalveld en moest dus nog bijna een kilometer sjouwen. Ik was deze vlucht niet scherp en dacht aan andere dingen. Ik ben dus bezig weer de juiste state-of-mind terug te krijgen, maar met de gedachten bij Alphons en alle mensen die verdriet hebben is dat niet makkelijk.
Eergisteren waren er 63 mensen op goal. De taak van bijna 200 km was een record taak voor dit gebied. Alle mensen die goal hadden krijgen daarom een extra t-shirt van de organisatie. Tenminste als ze nog genoeg shirts hebben.
Vanwege het sterke deelnemersveld, vraagt de wedstrijdorganisatie zich af wat een goede taak is voor deze wedstrijd. Ze voelen het als een probleem dat er teveel mensen goal halen. Om minder mensen op goal te krijgen heb je twee mogelijkheden; je kunt een langere taak zetten of een moeilijkere.
Het verlengen van de taak heeft zijn grenzen vanwege dat ons spelletje met startgates, en de bijbehorende strategie, op een eerlijke manier moet passen in beschikbare vliegtijd van de dag. Daarmee is een 200 km taak voor dit gebied wel ongeveer de limiet.
De organisatie koos daarom gisteren voor een moeilijkere taak. Met de weersomstandigheden die er waren betekent dat voor dit gebied; laag over onlandbare gebieden vliegen en hopen dat je het allemaal goed hebt ingeschat, geen massieve sink tegenkomt en inderdaad dat volgende heuvelrugje overkomt om weer landingsterreinen in het bereik te hebben. Met dit soort taken gaat het daarmee niet alleen om techniek, maar ook om durf. Volgens mij is dat helemaal verkeerd!
Ik pleit er voor dat we in het vervolg proberen iedereen op goal te krijgen, net als bij de zwevers. Onze vlieguitrusting is de afgelopen decenia zodanig erop vooruit gegaan dat het kan. De wedstrijd zal niet meer gaan over goal halen, maar over hoe je goal haalt. Daarmee maken we het deltavliegen een volwassen sport.
Bij de briefing kregen we te horen dat dit kwa weer waarschijnlijk de beste dag van de wedstrijd zou worden. De thermiek verwachting was +4m/s tot hoogtes boven de 3000m. Er werd daarom besloten een hele lange taak uit te zetten. De organisatie had gedacht dat slechts enkelen de taak van 196 km zouden ronden. Er waren echter ruim 60 piloten op doel. Ik was er één van en heb daarmee een nieuw persoonlijk afstandsrecord gevlogen :-)
Ik was al vroeg de berg af om er deze keer goed bij te zitten met de startgate. Al gauw zat ik lekker hoog en begon ik me op het gemakje richting de startgate te verplaatsen die vandaag 8 km van de startberg was. Ik zat uiteindelijk 10 minuten voor de opening van de eerste start op wolkenbasis op slechts 2 km van de rand van de start. Hoewel vele piloten nog een wolk verder vlogen om beter op de wind te komen, besloot ik toch daar te wachten. Ik wilde niet het risico lopen onderaan de gaggle de bel te missen. Achteraf gezien misschien jammer, want bij de eerste thermiekbel na de start kwamen de piloten van de lead gaggle wel net zo snel, maar veel hoger aan. Bovendien had ik slechts 2.5m/s stijg en moest ik ze dus weer laten gaan.
Ook bij de volgende stijgplek kwam ik weer ruim onder de lead gaggle aan en had ik maar matige stijg. Ditmaal ging het zo langzaam dat ik normaal gezien zeker was doorgevlogen. Echter in de gaggle die onder mij invloog zaten inmiddels ook Koos, Martin en Tanno. Ik besloot aan te sluiten bij de gaggle met vriendjes waar ik bovenin kon aansluiten in plaats van telkens achter de feiten aan te lopen met de lead gaggle. Al vlug kwam Koos op gelijke hoogte en konden we samen verder. Ik had een goede beslissing gemaakt, want nu kwamen we in het juiste ritme van thermiek, overleggen en glijden. Koos en ik vlogen op deze manier ongeveer 120 km samen.
De bel net voordat we terug in het dal van Tremp kwamen was wat rommelig en daarom besloten een aantal piloten van onze gaggle al te gaan glijden voordat we op wolkenbasis waren. Ik zat op gelijke hoogte met ze en besloot daarom met ze mee te gaan. Dit was niet zo slim. We hadden niet alle hoogte gepakt, we hadden een hele lange glij te gaan en we vlogen ook nog eens stevig door. Ik kwam in dal van Tremp uiteindelijk ruim onder de ridge aan. Twee piloten die 10m boven mij vlogen besloten om hun landingscircuit in te zetten, maar ik had het gevoel dat het nog moest kunnen. In een nulletje liet ik me wat door het dal blazen naar een plek ik waar ik dacht dat er nog wel eens wat thermiek los zou kunnen komen. :-) De thermiek zat er. In het begin niet gemakkelijk met +0.3m/s, maar al gauw ging het steeds sneller tot ik weer met +3.5m/s bij wolkenbasis aankwam. Ik was weer in de race.
Na het op 1 na laatste keerpunt te hebben gerond kwam ik weer terug boven de plek waar ik zojuist zo laag had gezeten. Het was nog een kleine 25km naar goal en er waren geen wolken meer te zien boven het laatste stuk. Ik zou dus hier mijn laatste thermiek pakken. Toen ik op wolkenbasis vertrok had ik goal met 1:11 (benodigd glijpad), normaal gezien vertrek ik pas met 1:10, maar ik kwam nu niet hoger, dus het moest maar. Al gauw werden de getallen echter slechter. Met nog 12 km te gaan, kwam ik Martin tegen op dezelfde hoogte. Inmiddels was ons benodigd glijpad voor goal al gestegen naar 1:14. We moesten nog een laatste keerpunt waarna we de wind in de rug zouden krijgen. Ik hoopte erop dat dit genoeg zou helpen om het benodigde glijpad op het laatste stuk alsnog goed te maken. Richting het keerpunt maakte ik nog een klein ommetje over gebied waarvan ik dacht dat het misschien nog wat stijg zou afgeven. Ten opzichte van Martin, die een rechte lijn vloog, kwam ik daarmee in iets betere positie, maar toch was ook mijn benodigd glijpad bij het laatste keerpunt inmiddels gestegen naar 1:16 met nog 7 km te gaan.
De laatste kilometers met de wind schuin in de rug gingen verassend goed. Met de laagstaande zon net achter mijn instrument kon ik niet veel meer aflezen en moest ik het dus doen met mijn zicht op de doellijn. Voor mijn gevoel kwam ik steeds gunstiger te zitten. Er was wel nog een laatste kleine bult waar ik over moest. Ik besloot als ik dat bultje zou halen dat ik dan ook de doellijn moest kunnen halen. Met een klein beetje uitduwen kwam ik zo'n 30 meter over de boompjes op de top en wist ik dat ik de laatste kilometer naar goal kon glijden. Net voor de doellijn trok ik de vleugel in het grondeffect voor een mooie landing achter de lijn :-)
vliegenGeplaatst door Rob 2010-07-16 08:31 Zoals ik gister al schreef hingen er 's ochtends dikke wolken in het dal. Al gauw trok de basis echter flink op en bleef er slechts 1/8 wolken over. En het werd dus weer een mooie vliegdag. We kregen een taak van 112 km. Eerst een keerpunt naar het Noord-Westen en dan via het dal van Tremp naar het Zuid-Oosten het vlakland in.
Na een ietwat late start was ik eigenlijk best wel goed op weg en had ik weer aansluiting bij 2 verschillende gaggles. Ook hoorde ik op de radio dat ik wat aan het inlopen was op Koos en Tanno en ik wilde graag met hun samen vliegen. Nog 2 keer een goede bel en een goede glij, dan zou ik wel in de buurt moeten komen. Echter net na het eerste keerpunt begon ik zo ontzettend te prutsen. Ik vloog van de ene bel naar de andere om hem elke keer net aan de onderkant te missen. Iedereen speerde in het gebied omhoog en ik hing er al weer een kwartier. Toen iedereen al weg was had ik pas het geduld even te wachten op de bel die mij uiteindelijk naar 2600m bracht. Zo hoog was ik deze week nog niet geweest, dus wat dat betreft was ik weer terug in de race.
Het dal van Tremp was echter een lastig stuk. Ik begreep van Tanno, dat hij geprobeerd had thermiek uit het dal te vinden, maar dat dat niet was gelukt. Ik besloot daarom een meer noordelijk koers aan te houden langs de heuvels. Inmiddels was ik weer samen met 3 andere piloten. Eén van ons vier kwam in de laatste bel net iets hoger. Achteraf hoorde ik dat hij daarmee in een keer naar keerpunt 2 kon vliegen. (En dat hij daar een half uur heeft moeten wachten voor de volgende bel.) De rest van ons had echter gehoopt op een volgende bel bij de ruine in de lage heuvels. Met zijn drietjes zochten we het hele gebied af en we vonden telkens weer thermiek waarmee we van 1100m weer terug naar 1400m draaiden. Meer als dat zat er echter niet meer in. Na een ruim half uur op en neer gejojoot te zijn besloot ik te landen in het veld bij Tanno. Ook mijn 2 vliegmaten van het laatste stukje zijn niet verder gekomen.
Ik ben nog aan het evalueren en discussieren met mede piloten wat ik precies wel had moeten doen om langs deze barriere te komen. Er stonden immers weer 45 man op goal en het was dus weer een goede dag met een goede taak.
vliegenGeplaatst door Rob 2010-07-15 08:10 Gisterenochtend was de lucht wederom warm en blauw. Met veel zin was ik gisteren dan ook weer helemaal klaar voor om een mooie tocht te gaan vliegen. Een dag eerder voorspelde ze voor deze dag super goede thermiek, dus het zou wel eens een grote tocht kunnen worden. Echter vlak voordat we naar boven gingen werd de dag (voor mij plotseling) afgelast. Er was blijkbaar teveel wind en dus te gevaarlijk om te starten. Bovendien was er een grote kans op overontwikkeling in de verschillende richtingen om ons heen.
We hadden dus zogezegd een rustdag. De rustdagen zijn over het algemeen de meeste gevaarlijke dagen voor piloten. Het zijn de dagen dat je gaat kanoen, raften, van rotsen afduiken, bergen en bomen beklimmen. Voor mij echter geen echt gevaarlijke dingen gisteren. Mijn dag bestond uit: windtunnel resultaten delen met andere piloten, discussieren over vliegtechnieken, plannen maken voor het Colombiaanse vliegseizoen in Januari en winkelen in Tremp.
Naast dat rustdagen normaliter fysiek gevaarlijk kunnen zijn is het ook een onderbreking van de 'flow'. Het is een afwijking van de routine waar we nu dag 4 weer in terug moeten komen. Mentaal kan het soms erg lastig zijn om opnieuw scherp en alert te zijn. Zeker nu er laag aan de grond ineens dikke wolken hangen is er het gevaar te gaan denken dat vandaag misschien ook wel afgelast gaat worden. Dat mag dus niet. En dus wilde ik vandaag op de standaardtijd een stukje blog schrijven en zal ik zometeen na het ontbijt al mijn spulletjes weer netjes controleren.
Vanwege de verwachtte stabiele condities kregen we vandaag een wat kortere taak: 91 km, via een paar keerpunten naar het doelveld bij Tremp. We zijn laat gestart, omdat de drie kwart van van de deelnemers die al in de lucht hing nog niet erg hoog kwam. Wij hadden zogezegd een makkelijk 'nulletje' door op de berg te blijven staan. Omdat we voor de 2e startgate wel in goede startpositie wilden zijn, besloten we toch maar om bij de grote gaggle te gaan hangen. Gelukkig ging het kort nadat we in de lucht hingen al gauw een stuk hoger.
Samen met Koos en Daphne mistte ik op de rand van de startgate net de bel die een aantal piloten naar ruim 2500m bracht. Wij hingen echter inmiddels achter de berg op 1800m in prut thermiek en verloren langzaam onze hoogte. We hadden de optie om tegen de wind in terug te vliegen naar de ridge. Dit zou betekenen dat we daar op ridge hoogte terug aan zouden komen en we opnieuw moesten beginnen om uberhaupt weg te kunnen vliegen. Na wat overleg kozen we er echter voor dat we met zijn 3-en meer kans maakte om maar gewoon te vertrekken. Zodoende gingen we dus als team downwind de vallei in.
We gingen met zijn 3-tjes als een speer. En haalden al gauw een aantal andere piloten bij. Ook Tanno kon bij ons aansluiten en dus konden werd ons communicatie protocol volop gebruikt. Bij het eerste keerpunt splitsten we echter toch in twee. Koos en ik hadden inmiddels toch wat hoogte voorsprong opgebouwd ten opzichte van Daphne en Tanno. We besloten met zijn tweetjes door te zetten en bij de volgende gaggle aan te sluiten.
De vlucht bestond uit opvallend lange stukken glijden, waarbij we soms voor kilometers lang geen hoogte verloren of zelfs hoogte wonnen. Dat was echt heel gaaf. Van het op-1-na-laatste keerpunt tot het laatste keerpunt moest echter wel de rem er nog even op. De zuidzijde van het dal had weinig en zeer zwakke thermiek. Ik heb zelfs nog even op een halve meter per seconde rondjes zitten draaien. Achteraf blijkt dat ik daar voor wat betreft de punten waardevolle tijd heb verloren. Ik wist echter nog niet dat het laatste been van de taak in de noordzijde van het dal enorm veel lift zou bevatten. Ik nam dus het zekere voor het onzekere en liet de andere piloten vooruit gaan om voor mij de thermiek te markeren. Daarmee was ik dus niet heel snel, maar wel lekker zeker van mijn goal!
vliegenGeplaatst door Rob 2010-07-13 08:20 De kop is er af, we hebben taak 1 gevlogen. De condities zagen er met de grote hoeveelheid cirrus en uitzakkende parapenters enorm stabiel uit. Toch werd er een taak uitgezet van 134 km. Dat is voor dit gebied een lange taak en het zou dus een lange dag worden. Na een 'push' van Gerolf zat al gauw iedereen in de lucht en kon het spelletje beginnen.
We kwamen niet erg hoog, maar konden wel bijna allemaal blijven hangen. Na veel pielen was ik redelijk in de buurt van de startgate op 1900m. Op dat moment gaf Koos over de radio door dat hij vanaf dezelfde hoogte ging starten samen met Lars Bo. Ik besloot om mee te gaan, immers samen sta je sterk. Echter toen ik begon met glijden kreeg ik wat sink en keek ik nog eens goed waar ik heen ging. Ik zag heel veel water, bomen en bergen en met dat ik al wat hoogte verloren was, was ik er niet zeker van de landingsterreinen aan de overkant van het water te kunnen halen. Bovendien zag ik al meerdere piloten laag terugkomen. Zekerheid op thermiek was er dus ook niet. Ik besloot ook terug te gaan. Dit was in eerste instantie een goede beslissing. Ik kwam terug bij de start nog allerlei toppiloten tegen, waar ik dus mooi bij kon aansluiten voor de volgende start.
Ik maakte echter nog wat foutjes en liet me daarmee afzakken tot net boven de lage ridge onder de start. Dit heeft heel veel tijd gekost. Ik heb een uur nodig gehad om weer terug op starthoogte te komen en dan moest ik nog weer genoeg hoogte krijgen om de oversteek opnieuw te proberen. Uiteindelijk startte ik 3 kwartier na de laatste startgate. Ik had deze keer meer hoogte, dus dat voelde goed, maar ik was inmiddels wel alleen achter gebleven en moest dus de aansluitende thermiekbel zelf vinden.
Ik ploeterde mijn weg voorwaarts. Het ging langzaam en niet hoger dan 1900m. Over de radio hoorde ik dat mijn teamgenootjes al zo'n 50 km voor me uit waren en regelmatig tot 2400m kwamen. Ik was enorm jaloers natuurlijk. Ik kwam heel af en toe nog wat piloten tegen waar ik mee samen kon vliegen totdat ze gingen landen. Ik dobberde voort totdat ik een heuvelrug overging waarachter ik in dalende lucht terecht kwam. Omdat ik nog altijd niet hoog zat betekende dit het einde van mijn vlucht en moest ik een landingsterrein gaan kiezen.
Er waren niet enorm veel terreinen beschikbaar, maar er was gelukkig een hele grote bij. Downwind, heuvel-op. Er was niet zo heel veel wind, dus tegen de helling op landen was zeker de beter keuze, maar het ging toch hard. Ik moest en zou dus alles geven voor de flare. Ik weet het niet meer zeker maar volgens mij heb ik zelfs geschreeuwd bij het uitduwen. Het werkte en ik stond met beide beentjes weer veilig aan de grond.
Koos en Martin hebben allebei goal gehaald vandaag. Ik vind het knap. Ik had er zelf graag bij willen zijn, maar ik had mijn fout al gemaakt in het begin van de taak. Op een dag als gister is het erg prettig als je met collega piloten kunt meevliegen. Ik zal vandaag beter mijn best gaan doen om met de gaggles mee te kunnen bij de startgate.
vliegenGeplaatst door Rob 2010-07-12 08:18 We zijn in Ager in Spanje. Gisteren hebben we de openingscermonie gehad van het EK. De feestelijkheid was weer fantastisch: mooie toespraken en prachtige dansvoorstellingen. Tijdens het wachten op de de verlossende woorden "het EK is geopend", vroegen we ons af hoe we dat in Nederland zouden doen zo'n ceremonie. Zouden het de Zeeuwse meisjes, klompendansen en tulpenliederen zijn of wordt het Tiesto met wiet en pillen?
Belangrijker dan de officiele opening was voor mij eigenlijk de eerste vlucht weer hier in het gebied van Ager. De laatste keer dat ik hier vloog is acht jaar geleden. Mijn vliegniveau was toen nog een behoorlijk stuk minder, dus ik bekijk het gebied nu met hele andere ogen. Ik vond het leuk in de lucht te zijn en jammer dat we op tijd moesten landen voor de ceremonie. De thermiek hier is wel anders dan in Nederland. De stijgende kernen zijn kleiner, maar wel lekker krachtig. Het ging nog niet heel hoog, dus dat zal een voorbode zijn voor de beruchte grote gaggles waar ik vorig jaar veel over gelezen heb in de verschillende blogs. In mijn eentje kan ik de thermiek in ieder geval goed handlen en snel in stijgen. Vandaag zullen we zien hoe of dat het met veel vliegverkeer ook zo zal zijn.
Ik krijg nu een ballonetje dat mijn batterij bijna leeg is en ik zal dus dit bericht hier eindegen.
